เพลงของคนนอนไม่หลับ

ตลอดสามสี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ร่างกายของผม
ค่อยๆลดระดับความสามารถ ในการทำกิจกรรมต่างๆลงอย่างเห็นได้ชัด
ไม่ว่าจะเป็นการเดิน วิ่ง หรือแม้แต่การนั่งทำงานอยู่กับโต๊ะเฉยๆ
อาการที่พบบ่อย คือ เหนื่อยง่าย เลือดกำเดาไหลบ่อย
หายใจติดขัด เจ็บหน้าอก ลุกลามไปถึงการปวดหัวอยู่เป็นประจำ
จนบางครั้งทำให้ขาดสมาธิ ในการคิดหรือทำอะไรหลายๆอย่าง
ผมเข้าโรงพยาบาลแทบทุกสัปดาห์
จนยาที่ให้มาแต่ละครั้ง ปนเปกันไปหมด
ยาที่กินแต่ละครั้ง ไม่ต่ำกว่าสิบเม็ด
อว่าเป็นเรื่องที่แย่มากที่สุดในชีวิต
เพราะตั้งแต่เกิดจนถึงเรียนจบมหาวิทยาลัย
ผมขึ้นชื่อได้ว่าเป็นคนที่ร่างกายแข็งแรงมาก แทบไม่เคยป่วยเลยซักครั้ง
แต่พอเข้าสู่วัยทำงาน การใช้ชีวิตกลับเปลี่ยนไปหมด
เปลี่ยนไปแทบจะทุกอย่าง เมื่อมองย้อนกลับไป

สาเหตุหนึ่งของโรคภัยไข้เจ็บต่างๆนั้น นอกจากอาการเครียด
อาจมาจากน้ำหนักตัวของผมที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
ประกอบกับการไม่ออกกำลังกาย วันหนึ่งๆผมเดินไม่ถึงร้อยก้าว
หลายๆคืนกว่าจะข่มตานอนได้ ก็ปาไปเกินกว่าเที่ยงคืน
เรียกว่าแทบไม่มีกิจกรรมประจำวันใดเลยที่จะรักษาสุขภาพ
ตรงกันข้าม ยังบั่นทอนให้ชีวิตสั้นลงเรื่อยๆ 

ผมไม่เคยกลัวความตายเลยซักนิด เพียงแต่ว่าเสียดาย
ที่จะไม่ได้อยู่กับผู้คนหรือสิ่งของที่ผูกพันอีกต่อไป
ความตายมันเศร้ามากเลยนะ สำหรับคนที่ยังอยู่
เพราะสำหรับคนที่จากไป เค้าไม่ได้รู้สึกอะไรอีกต่อไป
หากถึงเวลา ผมก็ต้องไป หากพระเจ้ายังไม่ต้องการ
ผมก็ยังจะอยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ เพื่อทำสิ่งเล็กๆน้อยๆ
ให้คนรอบข้างมีความสุข เมื่อเข้ามาอยู่ใกล้ๆ
ผมไม่ใช่นักให้คำปรึกษาที่ดี ไม่ใช่ตลกที่ทำให้คนหัวเราะอยู่ตลอด
ไม่ได้ทำงานเก่ง ไม่ได้เป็นคนที่ผู้คนอยากมารุมล้อมเข้าใกล้
แต่ผมรักทุกคนที่อยู่รอบข้าง ทุกคนที่ผมรู้จัก ทุกคนที่รักผม 

ถ้าเรามองเห็นนาฬิกาชีวิตของเราได้
เวลาของผมอาจเหลือน้อยกว่าคนอื่น
อยากจะขอบคุณ “ทุกๆคน” ที่เป็นห่วงเป็นใยผมเสมอมา
ผมไม่ยอมแพ้หรอก ไม่มีอะไรสายสำหรับการเปลี่ยนแปลง
สิ่งที่ผมจะทำคือพยายามยืดมันออกไปให้ได้นานที่สุด
ไม่มีอะไรแน่นอนในชีวิตซักอย่าง
หลังจากแบ่งเวลาไปออกกำลังกาย
แบ่งเวลาไปใช้ชีวิตของตัวเองอย่างที่ควรทำ
ผมอาจจะได้อยู่นานขึ้นก็เป็นได้
เอาใจช่วยผมที ...

ปล.

 “พี่โป๋...ผึ้งที่ต่อยเมื่อสัปดาห์ก่อนยังเป็นรอยไม่หาย
แต่มันดีขึ้นมากแล้วครับ พี่เป็นห่วงผมเสมอๆ”

“พี่แก้ว...ที่พี่บอกให้มีเวลาไปใช้ชีวิตของตัวเอง
ผมจะค่อยๆหาครับ เจอแล้วจะบอกครับ” 

“พี่กอล์ฟ ขอบคุณสำหรับแรงยุแกมบังคับ ให้ซื้อรองเท้าใส่ออกกำลังกาย
ตอนนี้ป้ายมันยังไม่ได้แกะเลยพี่ แต่มันกำลังจะ”